Ik wens jou ook prettige feestdagen, maar vooral gezondheid en geluk
Woedend
Heb ik me weer zo gigantisch opgefokt woedend gemaakt dit weekend echt een nieuw log waard om eens al het gif en kernafval over onschuldigen te lozen.
Gelukkig was het zaterdagmiddag ook echt mooi weer en fietste ik langs Kanaal Steenwijk-Ossenzijl (Oss’nzieligerk’noal)
Wel hoopte ik de veroorzakers van mijn woede tegen te komen op dat fietspad, zo d’ak ze met mien staol’n neuz’n de plomp in kon skupp’n!
‘t Afdakkien.
Voor het eerst in 2009 heb ik vrijdag 6 februari j.l buiten gegeten onder ‘t Afdakkien.
Wereldnieuws? Nee dat niet, maar voor mij wel. Sinds augustus 2007 heb ik dankzij mijn kameraad Roel ‘t Afdakkien achter het huis.
40 uur per week ben ik opgesloten in een ouderwets fabrieks/bajes pand zonder daglicht. Dat probeer ik te compenseren door op de fiets de mensonterende heenreis en mensopbeurende terugreis te maken.
Da’s dus buiten en een groot deel van het jaar in daglicht. Zon, wind of regen, alleen gladheid houdt devis tegen.
Maar thuis wil ik dus buiten zijn. Buiten zitten. Buiten de krant lezen. Buiten eten. Buiten drinken. Buiten met vrienden en familie zitten.
Dat heb ik de afgelopen maanden tot en met november 2008 kunnen doen. Vrienden en familie haakten als eerste af.
De buren, die door het ‘poortje’ achter ons huis met hond en/of fiets passeerden, keken eerst raar op, wanneer deze kale gek bij te lage temperaturen met de jas aan zijn warme hap naar binnen zat te werken of de krant las.
Grappen met als kern, dat ik uit huis geschopt was, dat een bed nog ontbrak enz. enz. waren de eerste reacties.
Later keken ze automatisch achter het huis om mij te groeten, een praatje te maken of, slechts bij mooi weer, aan te schuiven voor een drankje.
Verstoord keken ze begin december. Opeens zat ik er niet meer. "Er zal toch niks……." Nee hoor, twee keer naar de magnetron lopen om het eten op te warmen gaat nog wel, maar bij de derde keer haak ik af.
Het werd gewoon te koud. Binnen eten dus. Binnen de krant lezen. Binnen wijn drinken. Gatver! Maar het moest.
Afgelopen vrijdag kwam ik dus uit mijn werk (meegereden in een auto, want kans op gladheid ‘s morgens) en in tegenstelling tot de voorspelling was het een graad of 6 – 7 met zon, dus niet eerst douchen, nee gelijk met de kont op de stoel onder ‘t Afdakkien en ook daar gegeten en de krant gelezen met de dikke jas aan. Heerlijk! Waxinelichies toen het schemerde.
Voorbijgaande buren groetten met ‘moi’, ‘bij’j de weer’ of ‘lekker weer he?’
‘k ben nog net niet bronstig, maar het kriebelt al wel weer onder ‘t Afdakkien
Lay-out besteed ik geen aandacht aan, dus klik maar gewoon op de foto.
Val dood moat leef ie nog?
De Kale uut Steenwiek zien long’n zoeg’n nog steeds zuurstof.
Een nij log? Och, iene mut könn’n.
Dag Roelie.
Het is tijd ik moet gaan.Ik zal geen afscheid nemen.Kijk naar me uit in de regenbogenHoog in de lucht.
“Goedemorgen”
“Goedemorgen Roelie”
“Hoe is het met je zoon”?
“Hallo”
“Dag Roelie”
Hoe vaak heb ik dit gehoord/gezegd in bijna 15 jaar?
Duizenden keren en niet alleen ik.
Honderden anderen met al die wisselende uitzendkrachten bij ons.
Afrika, Azië, Zuid-Amerika of Steenwiek.
Geel, blank, zwart, bruin of roodverbrand
Het maakte Roelie niet uit waar ze vandaan kwamen.
Iedereen kreeg een vriendelijke groet of een belangstellend praatje.
Hoe vaak heb ik niet gehoord van de ‘nieuwen’:
“Datte echt vriendelijk vrouw”, “Die vrouw goed”, “Zij echt aardig”
In alle accenten en gebrekkig Nederlands.
Van een sociale koffiejuffrouw tot efficiënt cateringmedewerkster .
De laatste functie voerde je uit. De eerste was je.
Vandaag was ik bij je crematie een gevolg van je besluit.
Veel van je collega’s “zwaaiden je uit”
Terug naar huis op de fiets.
In de veenpolder tussen de beide Bovenboeren en Onna,
Daar waar het bijna altijd te hard waait en te vaak regent, huilde ik hardop.
Het is tijd ik moet gaan.Ik zal geen afscheid nemen.Kijk naar me uit in de regenbogenHoog in de lucht.
Was de tekst, die je familie koos.
Ik beloof jou en je familie, dat ik op weg naar mijn werk of terug naar huis.
Bij elke regenboog tussen de beide Bovenboeren en Onna zal zeggen:
“Dag Roelie”
UPDATE, dinsdag 30 mei:
Vanmorgen even voor zessen regende het. Toen ik vertrok was het weer droog. Met de laarzen al vast aan en het regenpak voor het grijpen in de fietstas, rechtsaf van de Achterweg bij Onna, de polder in.
Daar zag ik rechts voor me de regenbui met een halve regenboog richting Meppel drijven.
Achter de bui waar de regenboog stokte, was de lucht helder blauw.
Links stond de zon al vrij scherp aan de hemel en verwarmde de donkere bui.
“Kijk Roelie, achter je is de lucht blauw”.
“Kijk Roelie, hoe de zon jouw regenboog vormt in die donkere wolken”.
De regenbui zag ik in de verte verder huilen.
Toen ik bij het zwembad in Nijeveen fietste verdween de regenboog en het huilen in de verte.
Dag Roelie, ik heb er nu vrede mee en tot de volgende keer.
Zo, da’s geregeld!
Dit log heb je te danken aan Het doel waarna ‘zij’ streven
Bedank Target.
OK, OK je hebt er nu echt zelf om gevraagd met dit log.
En nu niet wegklikken verdomme.
Hier volgt een ouwe lullen preek en dan niet zo’n ‘vroeger was alles beter’ gezeik, maar een ‘nu is alles echt klote’ betoog.
Streng calvinistisch opgevoed,(Die Monster Die) weet ik echt wel wat regels (regel=regel) zijn, maar gelukkig ook, wat het is om al die regels te ontduiken, te ondermijnen of op te blazen (Die Monster Die)
Wanneer ik strontlazerus/ladderzat in de laatste/verkeerde trein zat, nachttreinen waren er helaas niet, dan maakte NS-personeel en mede-passagiers zich meer zorgen over dat ik een beetje normaal thuis of ergens kwam, dan over mijn dronkenschap.
In de bus van Groningen naar Bourtange werd een slaapdronken, nee een dronken slapende devis in Veendam gewekt, om de bus naar Wildervank niet te missen.
Maar goed, ieder Ãndividuutje moet tot zijn/haar recht komen. Persoonlijke vrijheid, maar daar moeten verdomme zo gigantisch veel regeltjes (Die Monster Die) voor gemaakt worden, want het ‘niet-rokertje’ wil niet geconfronteerd met ‘rokertjes’
De alleen wonende, masturberende vingerhoedster/voorhuidjogger, wil geen last hebben van spelende door anderen verwekte kinderen.
Het gepaarde stelletje met uit vruchtbaarheid geboren lawaai makende etters, wil niet gestoord worden door de bonkende basklanken van ‘s nachts levende ‘einzelgängers’
Bedelende zwervers (netjes gezegd ‘daklozen’) moet je niks meer geven, want daar help je ze niet mee.
Nee beter, regel (Die Monster Die) dat ze er ‘gewoon’ niet meer zijn en dan niet door opvang, maar door ver/opjagen.
Succesvolle bestuurders regelen (Die Monster Die) dat ze tonnen aan inkomsten en premies mogen innen.
Diezelfde bestuurders regelen, (Die Monster Die) dat andere besturenden regels (Die Monster Die) maken en laten uitvoeren door anderen, die er voor zorgen, dat er ‘geregeld’ (Die Monster Die) door ontevredenen word geroepen, dat die debielen, die de regels (Die Monster Die) moeten uitvoeren, geile machtspelletjes spelen, zodat de bepalers en binnenhalers lekker buiten schot blijven.
O ja, voor hun is er minder regels.nl voor ons resten de regels (Die Monster Die)
Zo, da’s geregeld!(klik na 30 sec. op click here to download)
